4 ever' เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป กาโล่งโป๊ก
นานแล้วที่ได้แต่กอดตัวเองนานแล้วที่มองคนเดินผ่านไปมานานแล้วที่เหงาและ เดียวดายและนานแล้วที่ไม่กล้าจะรักใครๆ นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มแล้วคอยเจ็บอยู่คนเดียวและหวังว่าจะมีมือสักมือ ที่จะช่วยฉุดเราขึ้นไปแต่มันกลับไม่มีใครเลยวันนี้คิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่าน มาเจ็บที่เคยรู้สึกไม่มีแล้วไม่รู้สึกแล้วเวลามันช่วยบรรเทาและใจเราก็เข้ม แข็งขึ้นด้วยก็แค่จำได้ว่าเคยเจ็บมากแค่ไหนเท่านั้นเองเงยหน้าขึ้นได้แล้ว เพราะตาไม่บวมเห็นหนทางข้างหน้ายังอีกไกล"แล้วฉันจะมานั่งทำไรอยู่เนี่ยทาง ฉันก็มีทำไมต้องมานั่งให้เสียเวลาไปเรื่อยๆล่ะ" ในเมื่อเส้นทางที่มองเห็นคือทางของเราถ้าไม่ใช่ก็มัวแต่คิดไปเองนั้นแหละ เพราะเรากลัวแต่คอยระแวงเดินสะดุดไปเองถึงทางเดินที่ก่อนนี้จะล้มแต่ในเมื่อ เราล้มอยู่อย่างนี้เขาก็คงเดินไปไกลแล้วไม่ได้ๆ!! ไม่ใช่จะรีบเดินตามไปหรอกแต่จะเดินแซงให้ได้คอยดูลุกขึ้นได้ปาดคราบน้ำตา เดินไปคนเดียวถึงไม่มีใครก็ตามเดินคนเดียวตอนนี้คงสบายใจกว่าเยอะก็เรายืน ได้ด้วยขาตัวเองแล้วนี้จะไปหยุดกับความรู้สึกแย่ๆนั้นทำไม สู้เดินหาความสุขแล้วรักษาให้มันอยู่กับเรานานๆดีกว่าถึงจะมีเหงาบ้างท้อแท้ บ้างแต่ถ้าคิดว่าใครสักคนรอเราอยู่ที่ปลายทางที่อาจจะยังมองไม่เห็นเท่านี้ ก็ช่วยพยุงให้เราเดินไปได้ไกล...ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีใครเลยก็ตาม...